Selecteer een pagina

Ook dit jaar stond de Mill Man Trail weer op de agenda en afgelopen weekend was het zover. Hier flink voor getraind dit jaar en samen met Martin Steensma ben ik vrijdagochtend vroeg afgereisd naar Luxemburg om er een lang weekend te verblijven en zondags de tocht te rijden. We hebben ‘s middags de mountainbike gepakt om nog even een korte rit te rijden en alvast een beetje te wennen aan de hoogtemeters. De avond stond in het teken van bijpraten met vrienden, lekker eten, goede muziek en er is zelfs gedanst 🙂

Na zaterdagochtend een heerlijk ontbijt te hebben genuttigd zijn we richting Echternach gereden om alvast het stuurbord te halen. Helaas regende het behoorlijk en was ook de weersverwachting de volgende dag niet al te best, dus het parcours zou wel eens spekglad kunnen zijn. Na terugkomst in het hotel nog even de mountainbikes gecontroleerd en zijn we al vroeg in de avond op bed gegaan, want de wekker zou gaan om 06:00uur.

Piep, piep, piep… de wekker ging af en de dag van de Mill Man Trail 2019 was aangebroken! Snel de fietskleding aantrekken, de tassen op de rug en vanwege het vroege tijdstip richting de bakker te gaan. Hier een aantal broodjes gegeten en sterke koffiegedronken. Na de koffie vielen de ogen niet meer dicht en zijn we richting Echternach gefietst. Tegen alle weersvoorspellingen in was het droog en stond er vrijwel geen wind. Nu maar hopen dat de dag zo zou blijven.

Bij aankomst was het al behoorlijk druk, stonden er 1800 man aan de start verdeeld over de 40km, 70km en 100km en klonk er zoals ieder jaar muziek, stonden er snack kraampjes en was de sfeer op en top!

We stonden redelijk voorin en na het aftellen klonk daar het bekende fluitje. Iedereen klikte de voeten in de pedalen en zette af.

De eerste meters leiden langs het meer van Echternach waarna de eerste lange klim van 4.4km begon, dus éénmaal boven waren de beentjes goed warm 🙂 (what goes up, must go down), en zogezegd was daar de afdaling en schoten we aan het eind een weiland in met opnieuw veel hoogte en natte ondergrond. Over de schouder kijkend zag ik sommige mensen afstappen om op adem te komen en begon het jammer genoeg te regenen. Het parcours was spekglad en dus flink opletten geblazen. De organisatie had voor ieder gevaarlijk stuk/afdaling een bord geplaatst met daarop ‘DANGER’ en dat was zeker niet overbodig. Het koste hier en daar behoorlijk wat stuurwerk en evenwicht om niet over de kop te slaan. Na een paar prachtige single tracks, een hoop klimwerk, gladde boomwortels, snelle afdalingen en prachtige uitzichten kwamen we aan bij de beekjes in het Mullerthal gebied. Hier was het onmogelijk overal te fietsen, en waren we genoodzaakt zo nu en dan af te stappen i.v.m. de rotsen waar je overheen moest. De route ging zelfs langs de ruïne van de Burg in Beaufort. Voor de niet fietsers onder ons, het Mullerthal gebied is ook prachtig om te wandelen, zeker een aanrader!

Inmiddels was het gestopt met regenen en kwamen we na een steile klim bij de beruchte ‘Gladiator Hill’ die dit jaar origineel was gebleven. Veel mensen stopten aan het eind van het asfalt nog even om een gel in te nemen, om vervolgens verder te gaan met de klim. Bijna boven stonden er veel mensen je aan te moedigen en stonden er ook dit jaar een groepje mensen op trommels te slaan wat toch voor enige motivatie zorgt. Eénmaal boven was er een verzorgingspost waar ik de nodige suikers heb ingenomen en waar de zweetdruppels hun weg naar de grond wisten te vinden.

Snel weer op de fiets om de weg te vervolgen. We gingen de bos in waarna een snelle afdaling volgde en ook hier was het uitkijken geblazen en dat moet de meneer voor me ook gedacht hebben, want die had een motorhelm op en de vrouw voor hem had scheenbeschermers om gedaan. Laten we hopen dat ze niet nodig zijn geweest en ze zonder kleerscheuren gefinisht zijn.

Een scherpe bocht naar rechts, een scherpe bocht naar links en flits, de fotograaf 🙂 en vervolgens een bordje waar je links af moest slaan om de 40km en 70km te vervolgen en rechtdoor de 100km. Vorig jaar ging sloeg ik hier linksaf, maar dit jaar schoot ik rechtdoor en had dus geen idee wat me nog te wachten stond. Ik had al eens gelezen dat de laatste 35km niet zo spannend was, maar wel zat er na een paar prachtige single tracks nog een laatste steile klim in van 1.1km en waar ze niet bepaald overbodig aan het einde nog een verzorgingspost hadden neergezet met jawel, Coca-Cola! Daar was ik aan toe 🙂 Bijna bij de finish en ik zag in het dal het meer van Echternach al liggen. Nog een laatste afdaling net als vorig jaar. Enige verschil was dat er vorig jaar geen bordje ‘DANGER’ bij stond en dit jaar wel. Eenmaal begonnen aan de afdaling merkte ik al snel waarom dit bordje er stond en dat remmen geen zin had want het was één grote glijbaan. In de verte zag ik dat er veel mensen gevallen waren en was het noodzakelijk om te schreeuwen dat ik er aan kwam. Snel doken ze naar links en kon ik er maar net op tijd langs glijden. Gelukkig kwam ik heelhuids beneden, begonnen de laatste meters van de tocht en klokte ik tevreden af bij de finish. 4.40uur had ik over de 100km gedaan, dik tevreden!

Ik liep naar de tent waar we de tassen hadden neergezet om me vervolgens om te kleden, wat geld te pakken, een biertje te bestellen en op Martin te wachten. Voor Martin was dit de eerste keer Mill Man Trail en ik was erg benieuwd naar zijn ervaring. Lopend naar de catering kwam hij al binnen met niet bepaald een vrolijke blik. Hij zei ‘het is niet goed’ laat me maar even en strompelde naar de tent om vervolgens op een bankje neer te ploffen.

Achter hem aan gegaan en gevraagd wat er was gebeurd. Eerst wou hij een biertje, dus het humeur was nog goed 😉 Hij was gecrasht tegen een grote kei en had er alles aan gedaan om daar niet met zijn gezicht tegen aan te slaan. Dit was gelukt, alleen zijn knie was wel tegen de punt van de kei geslagen en hier zat dan ook een behoorlijk diepe snee in. Mensen hadden hem daar ter plekke voorzien van een noodverband en dit vast gemaakt met Duck tape. Ik heb hem gelijk meenomen naar de ambulance die op het terrein stond en de ambulance broeder heeft de wond ontsmet, opnieuw verbonden en verzocht Martin z.s.m. naar het ziekenhuis te gaan, omdat de wond gehecht moest worden. Op dit soort momenten is het handig om vrienden te hebben in Luxemburg, want die kennen de taal, die weten waar ze moeten zijn en twee uur later zaten we in de wachtruimte van het ziekenhuis in Luxemburg stad. Al snel werd zijn naam geroepen om in te checken en toen begon het lange wachten. Martin was niet de enige die gecrasht was, want er kwamen verschillende Mill Man Trail slachtoffers binnen. Het zou uiteindelijk twee uur duren voordat de wond gehecht werd, er nog een foto werd genomen en Martin in de rolstoel uit de behandelruimte werd gereden.

Na in totaal vijf uur in het ziekenhuis te zijn geweest konden we vertrekken om eindelijk een hapje te gaan eten en na te praten over de dag. Gelukkig kon Martin nog wel lopen, dus de rolstoel kon in het ziekenhuis blijven 🙂

Al met al niet helemaal het einde waarop we hadden gehoopt, maar ondanks alles ook dit jaar weer ontzettend genoten van deze prachtige tocht.

Ik zeg graag: tot volgend jaar Mill Man Trail 2020, maar of dit gaat lukken is nog maar de vraag, omdat het ministerie van milieu zich zorgen maakt over de bescherming van de natuur. Afwachten dus.

Complimenten aan de organisatie, want het was op en top geregeld allemaal!

Martin, beterschap kerel! 👊